იერუსალიმი

ნიზარ კაბანი

ვიტირე... ცრემლის გაშრობამდე,
ვილოცე... სანთლის ჩაქრობამდე,
მუხლმოდრეკილი ვიდექი... სანამ მომწყინდებოდა...
ვიკითხე მუჰამადსა და იესოზე...
იერუსალიმო, წინასწარმეტყველთა ბრწყინვალე ქალაქო,
უმოკლესო გზავ დედამიწასა და ზეცას შორის!
რელიგიური კანონების შუქურავ,
ლამაზო ბავშვო დამწვარი თითებით,
თვალსევდიანო წმინდა მარიამის ქალაქო!
ჩრდილიანო ოაზისო, სადაც მოციქულმა გაიარა...
სევდიანია ქუჩების ქვები,
სევდიანია მეჩეთების მინარეთები,
იერუსალიმო, ძაძებში გახვეულო ლამაზო!..
ვინ დარეკავს ზარებს ძველ ეკლესიაში
კვირა დილით?
ვინ მოუტანს სათამაშოებს შვილებს
შობის ღამეს?
იერუსალიმო, დევდის ქალაქო,
დიდო ცრემლო, წამწამებზე მთრთოლვარევ!
ვინ შეკრებს ქვებს, ჩემო ქვეყანავ?
ვინ შეაჩერებს მტრობას, ჩემო ქვეყანავ?
ვინ ჩამორეცხავს ცრემლებს გოდების კედელს?
ვინ იხსნის სახარებას?
ვინ იხსნის ყურანს?
ვინ იხსნის ქრისტეს მკვლელებისგან?

გაიხარებენ მწვანე თაველები და ზეთისხილის ხეები,
გაბრწყინდებიან თვალები,
დაუბრუნდებიან ემიგრანტი მტრედები
წმინდა სახურავებს,
ბავშვები ისევ ითამაშებენ...
მამები ისევ შეხვდებიან შვილებს
შენს გასხივოსნებულ ქუჩებში...
ჩემო ქალაქო,
მშვიდობის და ზეთისხილის ხეების ქალაქო!

/არაბულიდან თარგმნა ირმა მახარაძემ/

უცხოები

ნაზიქ ალ-მალაიქა

ჩააქრე სანთელი და დაგვტოვეთ უცხოები...
ჩვენ ვართ ღამის ორი ნაწილი... რა არის სინათლის მნიშვნელობა?
სინათლე ეცემა ორ ილუზიას საღამოს ქუთუთოს ქვეშ...
სინათლე ეცემა იმედის ნამსხვრევებს...
უწოდეს ”ჩვენ”, რასაც მე ”მე”-ს ვუწოდებ...
ცხელი ფერფლი. ჩვენ აქ სინათლესავით ვართ
უცხოები...

ცივი, გაცრეცილი შეხვედრა წვიმიან დღეს ჰგავს,
ის იყო მკვლელი ჩემი ჰიმნის და სამარე ჩემი გრძნობების.
საათმა ცხრა ჩამოჰკრა სიბნელეში, შემდეგ - ათი...
და მე ჩემი ტკივილით ვისმენ და ვითვლი.
შეფიქრიანებული ვიყავი,
ვეკითხებოდი საათს ჩემი ბედნიერების რაობას.
თუ საღამოებს ერთად ვატარებთ, უკეთ უნდა იცოდე
უცხოები...

საათები გავიდა, როგორც წარსული, ღვარით დაფარული,
უცნობ ხვალინდელ დღესავით... არ ვიცი, აისია თუ დაისი?
საათები გავიდა და სიჩუმე ზამთრის ამინდს დაემსგავსა.
ვერ ხედავ? ჩვენი თვალები აწყლიანებულია და ცივი,
თითქოს მბოჭავს და სისხლს მითრგუნავს,
თითქოს ხმაურობს ჩემში და ამბობს:
- თქვენ ორნი საღამოს შტორმში ხართ,
უცხოებო...

ჩააქრე სანთელი, ორი სულია მრუმე ღამეში.
სინათლე ეცემა ორ სახეს, შემოდგომისებურად შეფერილს...
ვერ ხედავ? ჩვენი თვალები აწყლიანებულია და ცივი,
არ გესმის? ჩვენი გულები ჩამქრალია და ჩაფერფლილი...
ჩვენი დუმილი შემაძრწუნებელი გაფრთხილების ექოა,
სარკასტული, რომ ჩვენ დავბრუნდებით,
უცხოები...

ჩვენ ვართ, ვინც დღემდე მოგვიყვანა? საიდან დავიწყეთ?
გუშინდელმა დღემ არ იცოდა, რომ ამხანაგები ვართ...

მოდი, დავიწყებას მივცეთ, თითქოს არაფერი ყოფილა ახალგაზრდობიდან,
უგონო სიყვარულმა ჩაიარა და დაგვივიწყა.
ო, ნეტავ დავბრუნებულიყავით, სადაც ვიყავით,
სანამ გავქრებოდით და მაინც, ჩვენ ვართ
უცხოები...

/არაბულიდან თარგმნა ირმა მახარაძემ/

დედისადმი

მაჰმუდ დარვიში

მენატრება დედაჩემის პური,
დედაჩემის ყავა,
დედაჩემის შეხება.
ბავშვობის მოგონებები იზრდება ჩემში
დღითიდღე.
ვეტრფი სიცოცხლეს, რადგან,
რომ მოვკვდე,
შემრცხვება დედაჩემის ცრემლების.

თუ დავბრუნდები ოდესმე, წამიყვანე
შენი წამწამების საბურველად,
დააფარე ჩემს ძვლებს ბალახი,
შენი ნაფეხურებით ნაკურთხი.
აგვკინძე
შენი თმის კულულით,
ძაფით, რომელიც შენი კაბის ქობას ჰკიდია.
შეიძლება გავხდე ღმერთი,
ღმერთი გავხდე,
თუ ჩავწვდები შენი გულის სიღრმეებს!

თუ დავბრუნდები,
გამომიყენე ცეცხლის დასანთებ შეშად,
სარეცხის გასაფენ თოკად შენის სახლის
სახურავზე.
მე ძალიან სუსტი ვარ
შენი ლოცვის გარეშე.

დავბერდი,
დამიბრუნე ჩემი ბავშვობის ვარსკვლავები,
რათა პატარა ჩიტებთან ერთად გავიკვლიო
შენს მომლოდინე ბუდეში
დასაბრუნებელი გზა.

/არაბულიდან თარგმნა ირმა მახარაძემ/