ნაზიქ ალ-მალაიქა
ჩააქრე სანთელი და დაგვტოვეთ უცხოები...
ჩვენ ვართ ღამის ორი ნაწილი... რა არის სინათლის მნიშვნელობა?
სინათლე ეცემა ორ ილუზიას საღამოს ქუთუთოს ქვეშ...
სინათლე ეცემა იმედის ნამსხვრევებს...
უწოდეს ”ჩვენ”, რასაც მე ”მე”-ს ვუწოდებ...
ცხელი ფერფლი. ჩვენ აქ სინათლესავით ვართ
უცხოები...
ცივი, გაცრეცილი შეხვედრა წვიმიან დღეს ჰგავს,
ის იყო მკვლელი ჩემი ჰიმნის და სამარე ჩემი გრძნობების.
საათმა ცხრა ჩამოჰკრა სიბნელეში, შემდეგ - ათი...
და მე ჩემი ტკივილით ვისმენ და ვითვლი.
შეფიქრიანებული ვიყავი,
ვეკითხებოდი საათს ჩემი ბედნიერების რაობას.
თუ საღამოებს ერთად ვატარებთ, უკეთ უნდა იცოდე
უცხოები...
საათები გავიდა, როგორც წარსული, ღვარით დაფარული,
უცნობ ხვალინდელ დღესავით... არ ვიცი, აისია თუ დაისი?
საათები გავიდა და სიჩუმე ზამთრის ამინდს დაემსგავსა.
ვერ ხედავ? ჩვენი თვალები აწყლიანებულია და ცივი,
თითქოს მბოჭავს და სისხლს მითრგუნავს,
თითქოს ხმაურობს ჩემში და ამბობს:
- თქვენ ორნი საღამოს შტორმში ხართ,
უცხოებო...
ჩააქრე სანთელი, ორი სულია მრუმე ღამეში.
სინათლე ეცემა ორ სახეს, შემოდგომისებურად შეფერილს...
ვერ ხედავ? ჩვენი თვალები აწყლიანებულია და ცივი,
არ გესმის? ჩვენი გულები ჩამქრალია და ჩაფერფლილი...
ჩვენი დუმილი შემაძრწუნებელი გაფრთხილების ექოა,
სარკასტული, რომ ჩვენ დავბრუნდებით,
უცხოები...
ჩვენ ვართ, ვინც დღემდე მოგვიყვანა? საიდან დავიწყეთ?
გუშინდელმა დღემ არ იცოდა, რომ ამხანაგები ვართ...
მოდი, დავიწყებას მივცეთ, თითქოს არაფერი ყოფილა ახალგაზრდობიდან,
უგონო სიყვარულმა ჩაიარა და დაგვივიწყა.
ო, ნეტავ დავბრუნებულიყავით, სადაც ვიყავით,
სანამ გავქრებოდით და მაინც, ჩვენ ვართ
უცხოები...
/არაბულიდან თარგმნა ირმა მახარაძემ/
No comments:
Post a Comment